Wie zit er achter Feelgood Voedingscoach

Hoe Feelgood is ontstaan

Als je mij tien jaar geleden had verteld dat ik ooit voedingscoach zou worden, had ik je waarschijnlijk uitgelachen.

Ik werkte al bijna twintig jaar met veel plezier in het vastgoed.

Tot mijn hart daar anders over dacht.

Zo'n tien jaar geleden kreeg ik hartfalen. Van de ene op de andere dag stond mijn leven bijna twee jaar stil. Ik kon bijna niets meer en eten werd een beetje mijn houvast.

Niet omdat ik zoveel trek had, maar omdat ik hoopte dat het me even een beter gevoel zou geven.


Dat deed het natuurlijk niet.


Mijn cardioloog zei op een gegeven moment:
"Je hart is gelukkig weer stabiel. Nu is het tijd om gewicht te verliezen. Alles wat je te veel meedraagt, is extra zwaar voor je hart."


Die woorden kwamen binnen.


Ik wist dat er iets moest veranderen.
Ik schrok als ik mezelf zag, kreeg moeite met eenvoudige dingen en voelde me steeds minder mezelf.


Ik ging op zoek naar begeleiding.
Geen crashdieet.
Geen ingewikkelde regels.

Ik wilde leren hoe ik gezond kon afvallen op een manier die bij mij paste.


En dat is gelukt.


Ruim dertig kilo.

Daar ben ik nog steeds trots op.


Mijn voedingscoach maakte voor mij het verschil.
Ze was er iedere week weer.
Ze luisterde, dacht met me mee en hielp me steeds terug naar het pad dat ik zelf had gekozen.

Ondertussen werd ook duidelijk dat ik niet meer terug kon naar mijn oude werk.

Daardoor durfde ik eindelijk iets te doen waar ik al veel langer van droomde.


Mijn eigen praktijk beginnen.

Zo werd Feelgood Voedingscoach in 2020 geboren.

Wie ik ben

Ik ben Susanne, eigenaar van Feelgood Voedingscoach.

Buiten mijn werk leef ik eigenlijk heel simpel. Ik word gelukkig van een wandeling in het bos, een goede kop koffie en een gezellig terras.

Ik vind het trouwens heerlijk om 'mensen te kijken'. Misschien een beetje gek, maar ik vind het fascinerend dat iedereen zijn eigen verhaal met zich meedraagt. We lopen de hele dag langs elkaar heen, zonder te weten wat iemand heeft meegemaakt.
Misschien is dat ook wel waarom ik zo weinig oordeel. Je kent nooit iemands hele verhaal.


Mijn twee zoons zijn inmiddels volwassen, maar gelukkig komen ze nog heel regelmatig binnenwaaien. Daar kan ik echt van genieten.


Ik ben heel gelukkig met mijn vriend en thuis word ik iedere dag begroet door mijn teckeltje Ibbe en kater Tompoes.


Ik ben gek op sushi, ijs en een wit bolletje met hagelslag. Nee, niet iedere dag! Maar als ik ervoor kies, geniet ik er ook echt van.

Mijn zoons zeggen weleens:
"Mam, jij bent veel meer van de reis dan van de bestemming."

En misschien hebben ze daar wel gelijk in.

Ik geniet van nieuwe ideeën. Van dingen uitzoeken. Van bouwen. En van mensen helpen groeien.

Wat het leven mij heeft geleerd

Ik ben nooit een maatje 36 geweest en eerlijk gezegd hoeft dat voor mij ook helemaal niet.

Ik weet hoe het is om opnieuw te moeten beginnen. Om teleurgesteld te zijn. Om jezelf een beetje kwijt te raken.


Maar ik weet óók hoe het voelt als je langzaam weer vertrouwen krijgt. Niet alleen in de weegschaal, maar vooral in jezelf.


Een jaar geleden zette het leven me opnieuw stil.

Ik kreeg de diagnose borstkanker.


Ook toen moest ik opnieuw leren omgaan met iets waar ik niet om had gevraagd.


De afgelopen jaren hebben me vooral geleerd hoe veerkrachtig een mens eigenlijk is.

Je kunt niet kiezen wat er op je pad komt. Wel hoe je ermee omgaat.


De kanker heeft me geleerd om nóg zorgvuldiger met mijn energie om te gaan.
Goed voor mezelf te zorgen.
Te genieten van de mensen om me heen.
En te accepteren dat niet alles maakbaar is.


Choose your battles.


Ik geloof niet dat je leven verandert door één grote stap.
Juist die kleine stapjes, iedere keer opnieuw, brengen je uiteindelijk veel verder.


En ja, goed voor jezelf zorgen is niet altijd de makkelijkste keuze.
Sterker nog, ik zeg tegenwoordig vaak:
"niet alles hoeft leuk te zijn, als het maar goed voor je is."


Ik probeer altijd te kijken naar wat wél kan.
Met een beetje humor, vertrouwen en de overtuiging dat er bijna altijd een volgende stap is.


Misschien is dat uiteindelijk ook precies wat ik mijn cliënten hoop mee te geven.