Februari is zo’n maand waarin ik in mijn werk als Feelgood voedingscoach altijd hetzelfde zie gebeuren.
In januari zijn mensen vaak vol goede moed. Er is een besluit genomen, er is iets in beweging gezet en het voelt als een frisse start. Dat geeft energie.
Maar dan wordt het februari. De dagen zijn nog donker, het voorjaar voelt ver weg en het gewone leven gaat ondertussen gewoon door. Werk, gezin, afspraken, alles wat er óók is, blijft aandacht vragen.
En ergens daar tussendoor hoor ik steeds vaker dezelfde zinnen terugkomen.
“Ik ben mijn motivatie kwijt.”
“Misschien kan ik dit gewoon niet.”
“Het lukt me weer niet om het vol te houden.”
Wat me dan altijd opvalt, is dit: het zijn zelden mensen die niets doen. Het zijn juist mensen die veel van zichzelf vragen.
Wat ik in februari echt zie gebeuren
Wat ik zie, is geen gebrek aan motivatie. Ik zie mensen die in januari met de beste intenties zijn gestart, maar zichzelf daarbij nauwelijks ruimte hebben gegeven.
Na een volle decembermaand verwachten we vaak dat we in januari meteen alles anders doen: gezonder eten, meer bewegen en minder stress ervaren. En dat allemaal terwijl het gewone leven ondertussen gewoon doorgaat.
Maar je lichaam werkt niet in maanden of jaartallen. Het kent geen nieuw begin op 1 januari, maar reageert vooral op belasting en herstel. Februari is vaak het moment waarop dat herstel zich aandient.
Waarom die februaridip zo logisch is
Die ‘dip’ voelt voor veel mensen als falen, alsof het het bewijs is dat je het toch niet kunt. Of als een gebrek aan motivatie, terwijl het in werkelijkheid vooral iets zegt over hoe hoog de lat lag. Was je plan te strak of paste het simpelweg niet bij hoe jouw leven er nu uitziet.
En dan gebeurt er meestal één van twee dingen. Of mensen laten alles los, omdat ze denken: laat maar. Of ze worden juist nóg strenger voor zichzelf, in de hoop dat dát helpt.
Beide reacties zijn begrijpelijk, maar ze brengen je zelden verder.
Wat februari eigenlijk van je vraagt
Februari vraagt geen nieuwe start, maar wel om eerlijk kijken. (Lees ook de blog “wat betekent goed voor jezelf zorgen eigenlijk?) .
Niet om op te geven zodra het lastiger wordt, maar om te erkennen dat verandering zelden zo makkelijk gaat als we hopen.
Bijstellen betekent niet dat je faalt. Het betekent dat je doorhebt dat alles tegelijk willen vaak niet werkt.
Misschien vraagt deze fase om minder tegelijk, om weer wat regelmaat, of om de acceptatie dat blijvende verandering tijd kost, zeker bij iets als afvallen. Je bouwt dit niet in één maand op, dus je raakt het ook niet in één maand kwijt.
En soms helpt het om dat niet alleen te hoeven doen, maar met begeleiding die past bij jouw leven. Hulp vragen is geen zwakte, maar een manier om vol te houden wanneer het niet vanzelf gaat.
Vertrouwen groeit niet door streng zijn
Veel mensen denken dat ze een stok achter de deur nodig hebben, omdat ze zichzelf niet meer vertrouwen. Maar vertrouwen groeit niet door druk.
Het groeit door ervaringen die laten zien: dit lukt me. Door keuzes die haalbaar zijn en door te merken dat je kunt bijsturen zonder alles kwijt te raken.
Dat is geen alles-of-niets. Het is leren bewegen mét jezelf, in plaats van tegen jezelf.
Mijn nuchtere kijk op februari
Voor mij is februari geen probleemmaand. Het is een moment van eerlijkheid.
Niet om te stoppen en ook niet om opnieuw te beginnen, maar om verder te gaan op een manier die beter past.
En als je bereid bent om daar naar te luisteren, kan februari zomaar een maand worden waarin je juist meer vertrouwen opbouwt. Niet omdat alles ineens makkelijk wordt, maar omdat motivatie weer kan ontstaan vanuit vertrouwen in plaats van druk.